نگاهی به چشمان حامین محتشم کردم . پر از اشک بودند و چند ثانیه بیش تر طول نکشید که اشک ها سد چشمانش را شکستند و سرازیر شدند . همان جا روی دوپا نشستم . به سمتش خم شدم و با گوشه ی شالم اشک های چشم هایش را گرفتم و گفتم: واس کی گریه می کنی ؟ واسه منی که چیش خانم جانم بدقول شدم یا خانم جانی که بدون اینک

داخل راه پله بودم که یادم افتاد که فراموش کردم نماز صبحم را بخونم . فراموش که نه خواب موندم . خدایا خودت به بزرگی ات ببخش. مستقیم به قلمرو سوگل خانم یعنی آشپزخانه رفتم . سوگل خانم داشت ظرف های غذای حامین محتشم را میشست . _ سلام و صبح بخیر مجدد _سلام به روی ماهت ، صبرکن الان ظرف هارا می شورم و برات

_ کی ؟ _ شما دیگه ؟ _ خوب من که منم باقی مون کو؟ _ باقی تون ؟ منظورتون چیه ؟ _ من از کجا بدونم تو همین الان گفتی شما ، شما یعنی من و چند تا دیگر ، اون چند تا کو ؟ و شروع کرد و دورو برش را دیدن . تازه منظورش را فهمیدم، لبخندی زدم و گفتم : از دست شما؟ _ باز گفت شما؟ خو من و کی ؟ _ خیلی خوب تو خوب شد

بی خیال همه ی افکارم شدم و مستقیم به حیاط رفتم . حیاط زیبایی بود . یک جورایی مثل حیاط خانه ی خودمان بود که با خانم جان درستش کرده بودیم البته در ابعاد خیلی بزرگ تر . پر بود از درختان میوه و گل های مختلف که با سلیقه کاشته شده بودند. حتی مثل باغچه ی خانه ی ما سبزی و گوجه فرنگی و خیار هم کاشته بودند .

پس اون پسری که پوشک حامین را عوض میکنه و مادرش مریضه نعمته ، با این حساب هر روز باید باهاش روبه رو بشم حداقل به خاطر حامین ولی واقعا این پسره یک چیزیش میشد . سوگل خانم و برنا داشتند هم چنان سر قضیه ی نعمت باهم بحث می کردند که تلفن برنا زنگ خورد . برنا موبایلش را از جیبش بیرون آورد و با دیدن اسم تما

با صدای خانم خانم گفتن های مردی از خواب پریدم . نگاهی به اطراف انداختم و به مردی که منتظر نگاهم می کرد . کمی طول کشید تا همه چیز را به یاد بیاورم . ای کاش همه چیز خواب بود و الان تمام می شد، ای کاش اما به قول مامان کاش را کاشتیم سبز نشد . چقدر یکدفعه ای دلم برای مادرم تنگ شده ، خدایا آخر این راهی ک

نگاهی به دور و بر اتاق کردم ، بیش تر شکل یک سوئیت کوچک بود تا یک اتاق . همه چیزی سفید بود از دیوار گرفته تا سرامیک ها ، درها و پرده ها ، همه و همه سفید بود حتی تختی که در وسط اتاق قرار داشت و مردی که با ملافه ی سفید بر روی آن خوابیده بود و این سفیدی همه چیز را ترسناک کرده بود خیلی ترسناک درست مانند

با صدای زنگی از خواب بیدار شدم . همه جا روشن بود انگار که کسی فراموش کرده بود لامپ اتاق را خاموش کند و آن شخص خود من بودم. نگاهی به اطراف کردم کمی زمان برد تا متوجه شوم که اتاقی که درش بودم کجاست و چی شده است؟ نگاهی به اطراف کردم . هنوز صدای زنگ می آمد . به دنبال صدا گشتم . صدا از داخل یکی از کمد ه

دفتر و کتاب و برگه ها را از داخل کشو بیرون آوردم و روی تخت ریختم . خوب از کجا شروع کنم ؟ فکر کنم دفتر گزینه ی خوبی باشد . دفتر را بر داشتم و آن را باز کردم و شروع به خواندن کردم . در داخل دفتر تمام برنامه ی غذایی و دارویی حامین محتشم نوشته شده بود . از صبحانه گرفته تا شام و میان وعده و مکمل ها با

مواد داخل پارچ تمام شده بود . سوگل خانم با پارچه ی تمیزی که داخل دستش بود لوله را تمیز کرد و ملحفه را روی حامین محتشم کشید و پارچ را روی میز گذاشت . نگاهی به من انداخت و ادامه داد:همون شب همه چیز را جمع کردیم و از خانواده ی من خداحافظی کردیم . صبح خروس خون هم آمدیم تهران و بعدش هم توی این خونه ، مح

یکی از پسر ها د رحالی که از سر و کول همدیگر بالا می رفتند گفت : کور خوندی اگر بزارم ،شرط را باختی حالا هم باید ... که با دیدن سوگل خانم دست از سر پسر دیگر برداشت و دست هایش را باز کرد و به سمت سوگل خانم آمد و گفت : به به سوگلی خودم ، بابا پارسال دوست امسال آشنا ، فردا غریبه ، ستاره ی سهیل شدی ، این

باراد هم به نشانه ی تاسف سری تکان داد و گوشه ی تخت نشست و به من که ایستاده بودم اشاره کرد و گفت : بفرمایید بشینید ، راحت باشید . تشکری کردم و روی همان صندلی قبل نشستم . برنا: بهتر هست که بریم داخل اتاق و آن جا حرف بزنیم . اراد سری تکان داد و از جا بلند شد . در اتاق باز بود و برنا مثل گوساله سرش را

برنا به پشت سر ما نگاهی انداخت و ناگهان لبخند بر صورتش نقش بست و به دنبال آن صدای سوگل خانم آمد: کجا بپرد ؟ من هول شدم و به عقب برگشتم و گفتم : کی ؟ چی؟ کسی نمی خواهد بپرد . برنا: اِ چرا داری دروغ میگی ؟ سوگلی این دو نفر می خواستند من را از بالکن بیندازند داخل باغ که شما به دادم رسیدید . از سوگل خان

روی مبل همان طور نشسته خوابم برده بود که با صدای تلفن بیدار شدم . فکر کردم آقاست اما یک خانم بود . گفت آقا توی جاده ی نزدیک تهران تصادف کردند و حال خوبی ندارند . باید سریع تر خودم را به بیمارستان می رساندم بیمارستان ، نمی دانستم چه کاری باید انجام بدهم. تنها چیزی که توی اون لحظه به ذهنم رسید این بو

سوگل خانم خواست حرفی بزند که با صدای یکی از پسر ها که داشت صدایش می زد سریع صورتش را دستانش پاک کرد و از جا بلند شد و به سمت در رفت . من هم از جایم بلند شدم و سوگل خانم را با نگاه تا در سالن بدرقه کردم . بعد از این که سوگل خانم از سالن بیرون رفت دوباره نگاهی به تابلو آن زن و مرد کردم . احتمالا آن مر